>NASU ABDULAZIZ (Nigeria)

Nasu Nigeria    Foto; Amnesty-International.bePROBLEEM: Artikel 17 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: je hebt recht op bezit, dat mag niemand zomaar van je afnemen.
Door gedwongen huisuitzettingen en de sloop van woningen werden 30.000 mensen dakloos.

HONDERDEN HUIZEN VERNIELD
In 2017 kwamen slopers onverwacht naar Otodo Gbame, een wijk in de Nigeriaanse megastad Lagos. Op bevel van de overheid sloopten ze de huizen van deze 100 jaar oude gemeenschap om plaats te maken voor nieuwbouw.
De slopers schoten mensen dood en verwoestten hun bestaansmiddelen. Ook Nasu Abdulaziz (25) raakte zijn huis kwijt.

30 DUIZEND DAKLOZEN
De bewoners vluchtten in paniek; sommigen sprongen in de nabijgelegen lagune en verdronken. Negen mensen werden gedood en er zijn nog steeds vijftien vermisten.
Uiteindelijk raakten 30 duizend mensen dakloos en werden gedwongen onder kano’s te leven, of onder bruggen, of bij vrienden en familie. Nasu houdt nog steeds hoop op een beter bestaan. Samen met zijn lotgenoten eist hij nu het recht op onderdak op.

SARAH MARDINI EN SEÁN BINDER (Griekenland)

Sarah en Seán Griekenland    Foto; Amnesty-International.bePROBLEEM: Artikel 14 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: als je mensenrechten bedreigd worden, mag je in een ander land asiel vragen.
Sarah en Seán redden vreemdelingen uit zee bij het Griekse eiland Lesbos. Nu worden ze beschuldigd van spionage, mensensmokkel en lidmaatschap van een criminele organisatie. Daarvoor kunnen ze 25 jaar gevangenisstraf krijgen.

Hoe kan het een misdrijf zijn als je mensen helpt die dreigen te verdrinken?’ Seán Binder

VAN MENSENREDDER TOT MISDADIGER
In Griekenland kun je in de cel belanden voor het redden van een mensenleven. Het overkwam de Syrische Sarah Mardini (24) en de Ier Seán Binder (25) toen ze als vrijwilligers op Lesbos werkten. Ze speurden naar boten in nood om mensen op de vlucht te redden.
Seán en Sarah worden nu beschuldigd van spionage, mensensmokkel en lidmaatschap van een criminele organisatie. Als ze schuldig worden bevonden, kunnen ze 25 jaar gevangenisstraf krijgen. Ze brachten al meer dan 100 dagen in de cel door, tot ze in december 2018 voorwaardelijk vrijkwamen.

RECHT OP BESCHERMING
Wanneer mensen op de vlucht zijn voor onderdrukking, marteling en conflicten, hebben ze geen andere keus dan een gevaarlijke reis te maken om zichzelf in veiligheid te brengen. Sarah weet dat als geen ander. In 2015 ontvluchtte ze zelf de oorlog in Syrië. Haar boot kwam bijna tot zinken. Sarah en haar zus sprongen in het water en duwden de boot al zwemmend verder tot Lesbos.
Zo redden ze het leven van iedereen aan boord.r gerechtigheid
Seán: ‘Het beangstigende is niet dat ze me in de gevangenis gooiden, wel dat het iedereen kan overkomen’. Dit gebeurt wanneer de overheid mensen die vluchtelingen en migranten helpen als criminelen beschouwt. Mensen hebben het recht om in veiligheid te leven. De overheid moet dat recht beschermen.

MARINEL SUMOOK UBALDO (Filipijnen)

Marinel FilipijnenPROBLEEM: Artikel 25 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: je hebt recht op voldoende inkomen, zo nodig moet de staat voor je zorgen.
Marinel overleefde een verwoestende orkaan in 2013, maar de overheid schiet tekort in haar hulp aan de slachtoffers. Zij leven nog steeds onder slechte en ongezonde omstandigheden.
‘Onderschat nooit jouw kracht om de wereld te veranderen. Je kunt meer dan je denkt. Laten we
samen de wereld beter maken.’ Marinel Sumook Ubaldo

VERWOESTENDE ORKAAN
Marinel Sumook Ubaldo was 16 toen ze werd geconfronteerd met de gevolgen van klimaatverandering.
Op 13 november 2013 overleefde ze orkaan Yolanda, één van de dodelijkste tyfoons ooit. Haar dorp werd volledig verwoest. In totaal kwamen meer dan zesduizend mensen om en miljoenen verloren hun huis. Nu, 6 jaar later, staan de slachtoffers nog steeds in de kou.
Er is gebrek aan voedsel, water, onderdak, elektriciteit en sanitaire voorzieningen. De Filipijnse overheid laat deze mensen in de steek. Ze leven onder ongezonde omstandigheden en hebben moeite om in hun onderhoud te voorzien.

OPKOMEN VOOR KWETSBARE GROEPEN
In september 2018 sprak Marinel in New York een volle zaal toe over klimaatverandering en de rol die fossiele brandstofbedrijven hierin spelen. ‘Mijn verhaal is slechts een van de vele. Ik ben hier als vertegenwoordiger van de kwetsbare en gemarginaliseerde gemeenschappen. Onze stemmen moeten gehoord worden.’ Ze roept regeringen wereldwijd op om actie te ondernemen tegen de klimaatverandering en de gevolgen ervan, zoals steeds meer en steeds grotere natuurrampen.

YASAMAN ARYANI (Iran)

Yasaman Iran   Foto; Amnesty-International.bePROBLEEM: Artikel 18 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: je mag je eigen godsdienst of overtuiging kiezen en daarnaar leven.
Yasaman werd tot 16 jaar cel veroordeeld omdat ze zonder hoofddoek in het openbaar verscheen, wat in Iran verboden is.

‘Tegen de mannen aan de macht zeg ik: genoeg! Jullie hebben genoeg onschuldige jonge mensen gearresteerd. Waarom gaan jullie niet achter de agenten aan die onze kinderen bont en blauw slaan met elektrische wapenstokken en knuppels?’
Yasamans moeder

DROMEN OVER VRIJHEID
Yasaman Aryani, een 23-jarige actrice, deelde op Internationale Vrouwendag 2019 witte bloemen uit aan vrouwelijke treinpassagiers. Ze droeg daarbij geen hoofddoek, wat moedig was. Ze sprak over haar toekomstdroom: een wereld waar vrouwen de vrijheid hebben om te kiezen wat ze dragen. Een video van haar actie ging viraal. Niet veel later werd ze gearresteerd.

WREDE STRAF
Na haar arrestatie op 10 april werd Yasaman dagenlang verhoord. Agenten zeiden dat ze maar beter kon ‘bekennen’ dat haar acties vanuit het buitenland werden aangestuurd. Ze zeiden ook dat ze moest laten zien dat ze spijt had van haar actie. Want anders zouden haar vrienden en familie gearresteerd kunnen worden. Op 31 juli kreeg Yasaman te horen dat ze veroordeeld was tot 16 jaar cel, waarvan ze er ten minste 10 jaar moet uitzitten. Haar moeder, die ook had meegedaan aan de actie in de trein, kreeg dezelfde straf.
Deze wrede straf laat de grootschalige onderdrukking zien van activisten die opkomen voor vrouwen- en mensenrechten in Iran. Sinds 2018 zijn tientallen vrouwen gearresteerd, alleen omdat ze opkomen voor hun rechten.

JOSÉ ADRIÁN (Mexico)

José Mexico   Foto; Amnesty-International.bePROBLEEM: Artikel 2 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens: de mensenrechten gelden voor wie je maar bent, waar je ook bent.
José (14) is mishandeld door de politie, maar de agenten worden niet berecht en José krijgt geen schadevergoeding.

‘Ze sloegen me in m’n gezicht.’ José Adrián

VERKEERDE PLAATS, VERKEERDE TIJD
José Adrián was op weg van school naar huis toen de politie hem tegenhield. Een agent stompte hem in zijn nek. José was net 14 jaar oud. Op het politiebureau
bonden ze hem vast. ‘Ze lieten me daar bijna een half uur zitten,’ zegt hij. ‘Ze sloegen me op mijn borst en in m’n gezicht.’
José was verzeild geraakt in de nasleep van een opstootje tussen jongeren en de politie waardoor de politieauto beschadigd werd. De politie arresteerde alleen José. Hij hoort slecht en kon daardoor niet goed met de politie communiceren. Bovendien komt hij uit
een arme gemeenschap. Het is een bekend patroon in Mexico: arme mensen zijn het mikpunt en worden gediscrimineerd.

ONSCHULDIG, TOCH EEN BOETE
De politie liet José pas vrij nadat zijn ouders een boete hadden betaald en de kosten voor de schade aan de politieauto. Vanwege de gebeurtenissen lukte het José niet om zijn school af te maken. Zijn familie diende  een klacht in bij de Mensenrechtencommissie, want de politieagenten die hem aanvielen werden niet berecht en de familie kreeg geen schadevergoeding van de overheid.
‘Ik wil gerechtigheid,’ zegt zijn moeder.